Το παρισινό φρούριο, σύμβολο της αποφασιστικότητας του λαού να ανατρέψει το φεουδαριχικό καθεστώς, τα προνόμια της αριστοκρατίας και τη βασιλική εξουσία, καταλήφθηκε από επαναστατικές δυνάμεις τον Ιούλιο του 1789. Οι επαναστάτες το κατεδάφισαν, στο σημείο σήμερα υψώνεται μία στήλη που θυμίζει την πρώτη νίκη του λαού του Παρισιού. Πρόκειται για την εθνική εορτή της Γαλλίας και οι εορταστικές εκδηλώσεις της ημέρας κορυφώνονται με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία, ενώπιον του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Το φρούριο της Βαστίλης λειτουργούσε ως φυλακή των ποινικών και πολιτικών κατηγορουμένων. Εκεί κρατούνταν οι «εχθροί του θρόνου» δηλαδή όσοι βρίσκονταν υπό την αμβισβήτησητου βασιλιά.
Τα γεγονότα που προηγήθηκαν
Το 1787 απορρίπτεται από τον βασιλιά και την Συνέλευση των Ευγενών μία σειρά οικονομικών μεταρρυμθίσεων με σκοπό να αντιμετωπιστεί η πιθανή χρεοκοπία. Οι Ευγενείς εξεγέρθηκαν και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄αναγκάστηκε να συμφωνήσει με την σύγκλιση των Γενικών Τάξεων. Στις 5 Μαιου 1789 στις Βερσαλίες η σύνοδος θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία κρίσιμη απόφαση που πρέπει να πάρουν: αν θα έπρεπε τα μέλη να ψηφίζουν ανά άτομο ή ανά τάξη. Έπειτα από άκαρπες συζητήσεις, η τρίτη τάξη αυτοανακυρύχθηκε Εθνική Συνέλευση στις 17 Ιουνίου.
Στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους τα μέλη της Συνέλευσης δίνουν τον «όρκο του Σφαιριστηρίου», σύμφωνα με τον οποίο δεν θα υποχωρούσαν πριν ο βασιλιάς συμφωνήσει στην παραχώηση του Συντάγματος. Ο βασιλιάς απέρριψε τα αιτήματα τους και απέλυσε τον τότε υπουργό οικονομικών.
Ο λαός ήταν αποφασισμένος να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το μέλλον του, καθώς είχε να αντιμετωπίσι την υψηλή τιμή του ψωμιού και των ελλείψεων σημαντικών αγαθών. Παράλληλη, οι αγρότες υπέφεραν από τις άμεσες επιπτώσεις της οικονομικής στέρησης.
Στις 14 Ιουλίου, το οργισμένο πλήθος απαίτησε από τον διοικητή της όπλα εκείνος αρνήθηκε και άνοιξε πυρ. Ο λαός πήρε εκδίκηση καταλαμβάνοντας το κτήριο και σκοτώνοντας τον διοικητή. Η εξέγερση στις 14 Ιούλη 1789 είναι η αρχή της επανάστασης. Ο βασιλιάς και το κόμμα των φεουδαρχών αναγκάζονται, κάτω από την πίεση των λαϊκών μαζών, να υποχωρήσουν. Ο Νέκερ επαναφέρεται στη θέση του και ο βασιλιάς δέχεται τις αποφάσεις της εθνοσυνέλευσης.
